Wie ben ik

De naam van mijn begeleidingsbureau is bewust gekozen. De naam Sphere verwijst naar een domein of wereld waarin mensen samenkomen. Voor mij staat het voor een veilige ruimte om te vertragen, te reflecteren en in gesprek te gaan. Ik geloof dat een ruimte of omgeving veel zegt over hoe iemand ergens binnenkomt, hoeveel veiligheid iemand ervaart en hoeveel ruimte er ontstaat om echt jezelf te kunnen zijn. Ik sta voor rust, openheid, verbinding en gelijkwaardigheid.

Mijn werk als begeleidingskundige en praktijkbegeleider binnen de jeugdzorg komt voort uit een nieuwsgierigheid naar mensen, hun verhalen en wat mensen vormt in het leven. Ik geloof dat ieder mens gevormd wordt door ervaringen, relaties, cultuur, opvoeding en omstandigheden. Tegelijkertijd geloof ik ook dat mensen veerkracht bezitten en mogelijkheden hebben om te groeien, zelfs wanneer het leven ingewikkeld of zwaar is geweest.

Ik vind het leuk om meer over mezelf te vertellen. Ik ben 40 jaar geleden geboren in een klein plaatsje in Drenthe. Ik ben opgegroeid tussen de Marokkaanse en de  Nederlandse cultuur. Als kind leefde ik eigenlijk vanzelfsprekend tussen twee werelden. Later ontdekte ik hoeveel die combinatie mij heeft gevormd. Aan de ene kant groeide ik op binnen de Nederlandse cultuur in het Drentse landschap, aan de andere kant nam ik de Marokkaanse cultuur, tradities en verbondenheid vanuit huis mee. Beide werelden waren op hun eigen manier traditioneel, met eigen normen, waarden en verwachtingen. Als kind voelde ik niet bewust: dit is mijn Nederlandse wereld en dat is mijn Marokkaanse wereld. Die werelden liepen juist door elkaar heen en vormden samen wie ik ben geworden. Pas later ontdekte ik hoeveel perspectiefwisseling mij dat heeft gebracht. Het heeft mijn nieuwsgierigheid naar andere leefwerelden, normen, waarden en culturen versterkt. Niet alleen tussen landen, maar ook binnen Nederland zie ik hoeveel verschillende manieren van leven, denken en voelen er bestaan. Juist die verschillen maken mensen voor mij interessant en waardevol.

De reizen naar Marokko met mijn ouders, broers en zussen hebben mij veel geleerd over verbinding, familie en samen zijn. Niet alleen de reizen zelf, maar ook de geuren, de warmte, de drukte van de straten, het eten en de manier waarop mensen met elkaar verbonden leven, dragen voor mij veel herinneringen en betekenis met zich mee. Soms kan een bepaalde geur of een klein moment mij direct terugbrengen naar die tijd en dat gevoel van verbondenheid.

Die ervaringen hebben mij doen beseffen hoe belangrijk familie, nabijheid en samen dragen kunnen zijn. Ik ben een familiemens en draag die verbondenheid ook mee in mijn werk en in hoe ik naar relaties kijk. Tegelijkertijd bracht het bewegen tussen verschillende werelden soms ook verwarring met zich mee. Achteraf zie ik dat juist die ervaringen mij hebben gevormd tot wie ik nu ben, zowel als mens als professional.

Tijdens mijn opleiding Begeleidingskunde kreeg ik ooit de vraag:
"Hoe zat jij vroeger aan de eettafel?"

Een simpele vraag die uiteindelijk veel in beweging bracht. Het liet mij zien hoe vroeg patronen, rollen en posities in het leven al kunnen ontstaan. Door terug te kijken naar waar je vandaan komt, ontstaat vaak meer inzicht in hoe je vandaag de dag beweegt binnen relaties, werk en contact met anderen. Ik ontdekte dat ik van nature zorgzaam ben en veel verantwoordelijkheid draag. Lange tijd nam ik onbewust veel van anderen mee. Door supervisie, reflecterend leren en persoonlijke ontwikkeling leerde ik steeds beter herkennen wat van mij is, wat van de ander is en wat ik misschien onbewust ben gaan dragen. Dat heeft mij geholpen om met meer rust, duidelijkheid en professionele autonomie naar mezelf en mijn werk te kijken. Ik geloof dat openheid en reflectie vrijheid kunnen geven. Vrijheid om jezelf beter te leren kennen, eerlijk te kijken naar patronen en verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen proces. Die ervaring neem ik mee in mijn begeleiding.

Sinds 2008 werk ik binnen de jeugdzorg. Ik begon bij Bureau Jeugdzorg en maakte later ook de transitie naar de gemeenten mee. Daardoor heb ik van dichtbij ervaren hoeveel invloed maatschappelijke ontwikkelingen en veranderingen binnen het sociaal domein hebben op professionals, organisaties en samenwerking. Ik zie dagelijks hoe belangrijk professionele ruimte, eigenaarschap, reflectie en gelijkwaardigheid zijn binnen het werken met mensen. Kwetsbare doelgroepen verdienen professionals die bewust handelen en blijven reflecteren op hun eigen positie en handelen. Juist omdat werken met mensen kwetsbaar maakt, vind ik het belangrijk om vanuit zorgvuldigheid, verbinding en professionaliteit te werken. We hebben elkaar nodig, of we dit nu willen of niet. Ik ben geïnteresseerd in menselijk gedrag, familiepatronen, maatschappelijke vraagstukken, psychopathologie en de invloed van trauma en levensverhalen op mensen. Ik wil verder kijken dan alleen buitenkant of gedrag. Ik ben nieuwsgierig naar wat iemand gevormd heeft en welke betekenis ervaringen hebben gekregen in iemands leven.

Ik ben gefascineerd door verhalen, vooral wanneer het zichtbaar wordt in kleine dingen. Oude foto’s, vintage voorwerpen en vooral sieraden kunnen voor mij zoveel betekenis dragen. Soms kijk ik naar een oud sieraad en vraag ik me af wie het ooit gedragen heeft. Wat voor leven iemand heeft gehad. Welke momenten iemand heeft meegemaakt terwijl juist dat sieraad gedragen werd. Wat had het voor betekenis voor de ander?  Misschien heeft het een hele reis afgelegd voordat het uiteindelijk bij iemand anders terechtkwam. Het idee dat een voorwerp verschillende levens kan verbinden zonder dat mensen elkaar ooit hebben ontmoet maakt het voor mij bijzonder. Het maakt mij nieuwsgierig naar mensen, naar levensverhalen en naar wat iemand gevormd heeft. Achter ieder mens zit een geschiedenis die vaak veel groter is dan wat je aan de buitenkant ziet.

Die nieuwsgierigheid neem ik ook mee in mijn werk. Wanneer mensen vertellen over hun leven, herinneringen delen of stilstaan bij ervaringen, ontstaat er vaak zoveel meer dan alleen een gesprek. Soms kunnen oude foto’s, herinneringen of kleine details ineens iets zichtbaar maken. Ik geloof dat ieder mens een verhaal met zich meedraagt. Een verhaal vol ervaringen, verlies, krachten betekenis. Als het ons lukt om daar met aandacht en nieuwsgierigheid naar te kijken, ontstaat er meer ruimte voor bewustwording, begrip en ontwikkeling. Humor speelt voor mij ook een belangrijke rol. Humor helpt mij relativeren, verzachten en verbinden. Niet alles hoeft altijd zwaar te zijn of gelijk zwaar te voelen. In sommige situaties kan humor soms weer ruimte geven om adem te halen. In mijn vrije tijd zorg ik dat ik voldoende kan herstellen van soms intensieve werkdagen, ik vind het fijn om te sporten. Pilates heeft mij geleerd hoe belangrijk ademhaling, vertraging en lichaamsbewustzijn zijn. Het helpt mij om rust te vinden, spanning los te laten en dicht bij mezelf te blijven. Ik hoef van mezelf niet alles direct op te lossen. Soms vraagt ontwikkeling juist om vertragen, voelen en ruimte maken voor wat aandacht nodig heeft.

Wat mij typeert, is dat ik open probeer te blijven kijken, naar mezelf, naar de ander en naar alles wat zich onderweg nog mag ontwikkelen. Ik zie professionele ontwikkeling niet als iets wat ooit ‘af’ is. Voor mij blijft het een voortdurend proces van leren, ontdekken, reflecteren en opnieuw kijken.